He Allemaal!

Zoals beloofd, en ik zelf dus heel graag bewijs van wil laten zien, beeld van mijn enige echte eerste surfles. Oké toegegeven het voelde veel coeler dan het beeld is. Maar hou even in gedachte dat het beeld natuurlijk van het eerste uurtje in het water is en we nog de hele middag in het water hebben gezeten en geoefend. Het geluid kan soms wat raar zijn want het was een filmpje van 10 minuten en dat heb ik her en der wat ingekort.
Ik ben blij met het bewijs en dan komt het volgende berichtje volgende week wel weer!

Abrazo!

Hoi Iedereen!

Het was me weer een weekj en dus ook weer een heel bericht dat volgt. De eerste echte ‘werkweek’. Meteen erin gevolgen met de vergadering en de kunstles in de middag. Opnieuw prachtig om te zien hoe die kids er zo voor gaan, zo geconcentreerd, zo lief en zo aandachtig. Al zitten er 2 kleine deugenieten tussen, maar juist dat maakt het zo gezellig en fijn.

Deze week zijn we dus rond de zintuigen aan het werken en aangezien het een korte week was i.v.m. bezoek van De Mama’s van 2 van de mensen hier. Hebben we de 2 lessen gewerkt rond voelen. De eerste les hebben de kinderen met diverse materialen en technieken gewerkt. Van houtskool en pastel tot vingerverf. De andere les hebben we een voelkunstwerk gemaakt met gerecycled materiaal.Dit was echt een hele spannende les aangezien een Nica kinder-tv zender dit allemaal kwam filmen! Maar het ging dus hartstikke goed en de kids beginnen me echt te kennen. Als ik over straat richting de supermarkt loop en de kinderen zitten op school dan beginnen ze allemaal te roepen en te zwaaien. Volgende keer zal ik dat ook een keertje fotograferen. Prachtig om te zien, weeral!

Mijn naam kunnen ze hier eigenlijk heel goed uitspreken aangezien de uitspraak hier hetzelfde is als het woord voor licht. Dus mijn naam in het Spaans is het licht. Plots vind ik mijn naam eventjes heel mooi. Het enige nadeel dat er aanvast hangt is dat je tijdens het stappen niet naar huis raakt wantja je bent tenslotte het licht van de avond volgens de rest.

We hebben dan ook nog een les helemaal besteed aan waterspelletjes, heerlijk was dat. Het was bloedje heet en het is hier natuurlijk niet zoals lekker op vakantie aan het strand of zwembad liggen. Dus die spelletjes waren een welkome afwisseling. Al hadden de kinderen helemaal geen spelletjes nodig. Gewoon een baan met water en zeep was genoeg. De slang erbij en iedereen natspuiten. Stiekem achter muurtjes staan en de andere vrijwilligers laten kom en ze volledig nat maken. Iedereen zat van boven tot onder volledig onder de modder, maar wat hebben we gelachen en plezier gemaakt.

We hebben dan natuurlijk ook nog de recycleklas van Lilly, van het project dat ik heb verteld, gehad. Deze week hebben we 2 grote panelen gemaakt met bierdopjes die we geschilderd hebben en hiermee hebben we tekst en beeld gemaakt over recycleren en het milieu. De panelen komen samen met de lamp van vorige week op het evenement te hangen. De les ging deze week nog beter dan de vorige, we waren gelukkig iets beter voorbereid want 90kinderen in bedwang houden is niet makkelijk! Al waren bij ons de knutsellessen de speellessen, hier is dat zeker niet het geval. Ze hebben namelijk niet standaard tekenles en ze kijken hier dan ook altijd heel erg naar uit en werken allemaal zo goed mee. Opnieuw prachtig!

Midden in de week, woensdag dus, is het altijd een vrijwilligersles. Dit kan gaan van dansen, tot tekenen, spelletjes … In elk geval iets wat de oudere kinderen leuk vinden om te doen. Deze week was de eer aan mij en mocht ik mijn eerste les geven. De jongeren hadden zelf om een designles gevraagd. Dus ik aan de slag om in het Spaans, zie je het al voor je, een 2u durende design les in elkaar te steken. Het werd een les ivm logo’s en google translate was mijn beste vriend! Het ging dus echt hartstikke goed en ze snapte helemaal wat ik zei (lees aflezen van mijn presentatie) google translate had dus zijn werk goed gedaan!

Toen was het (eindelijk) weekend! Ik moest en zou Nica intrekken. Het plan was Ometepe (een eiland in het grote meer bestaande uit 2 vulkanen) maar omdat het zo’n intensieve week was geweest hebben we besloten naar San Juan Del Sur te gaan. Lekker een weekendje zon, zee strand. Werken aan dat kleurtje en niet te vergeten surfen!

Dus ik vrijdagmorgen alleen die chickenbus op, opnieuw voller dan vol. Enkele planten, potten, groentes en ellebogen om me heen, maar ik zat (dat is al een hele luxe), op naar Rivas. Een dikke 2u later kwam ik aan en met behulp van een vriendelijke mexicaanse atelier favela vriend de juiste bus op naar San Juan.

Het stadje in, lekker lunchen met een heerlijke cheesburger, een hostel zoeken en het strand op. Een hostel 10meter van het strand, warm maar schoon en mooi. Een middagje strand was dus het plan, lekker het water in en men boekje lezen. Dat is wat anders gelopen. Het is een heerlijk gezellig middagje geworden aan het strand in het water met een Amerikaan en Turk. Lekker een biertje gedronken en aan dat kleurtje van mij gewerkt. In de avond een hapje eten en opnieuw een biertje drinken in de drukste bar. Lekker een keertje geen Nica muziek en gedans maar gewoon Europese hitmuziek.

En toen was de grote dag daar! Mijn eerste surfles kwam eraan en hoe kan het ook anders in het groepje dat les nam zat een Nederlander. We are everywhere! Na een uurtje bakken op het strand, luisteren naar de tips en regels van een wel zeer bijzondere surfleraar gingen we de zee in. Eerst nog even kijken of ik regual of goofy was, en natuurlijk moest ik weer als enige goofy zijn. Maar dus die Pacific Ocean in. Wij met angst en het bord. Hij met een Go-Pro (dus hopelijk komt het filmpje er snel aan, anders heb ik nog geen bewijs. Al is dat niet zo erg want ik ga zeker nog een lang weekend of een week terug!) Maar dus met angst het water, gaat het wel lukken. Ga ik wel de eerste keer kunnen staan of sta ik 1 seconde en val ik er meteen weer af en krijg ik het bord tegen mijn hoofd. De tip van de dag was: pak alles aan met een positieve insteek en dat hebben we dan ook gedaan. En guess what! Het ging, ik stond meteen recht en ik was zo trots op mezelf! Ook bijna alle keren daarna lukte het gewoon prima. Wat een pracht dag. Wie had dat ooit gedacht, ik de held die niet kan waterskien/snowboarden/skateboarden/… staat in 1 keer recht op die wankele grote plank in het water. Wat een heerlijk gevoel, we waren met heel het groepje (de nederlander, een canadees en duits meisje) totaly hooked. En hebben heel de middag in het water doorgebracht. Opnieuw en opnieuw die plank op. Insmeren, niet verbranden maar wel geschaafde knieen, het was het helemaal waart, volgende keer een kleiner bord en opnieuw een uitdaging.

Jammer genoeg kon ik vandaag niet nog een hele dag gaan want wij moesten de bus terug naar Managua halen en die vertrok al om 3u. Het groepje surfers is vandaag opnieuw gegaan en blijft heel de week nog oefenen en we gingen daarna nog een keertje ergens anders in Nica gezellig afspreken. Maar ik denk dat ik mijn laatste weekje hier op het surfbord in San Juan ga doorbrengen.

Niet alleen de surfles was heerlijk, ook de avond die volgde. Gezellig met wat mensen een super vers visje gaan eten. Er waren ondertussen nog wat meer nederlanders bij het groepje gekomen en na een kaartspel met wat amerikanen in het hostel gingen we dus opnieuw enkele biertjes drinken tot in de vroege ochtend.

Vandaag was dan ook weer opnieuw een dagje om aan men kleurtje te werken, en wat is me dat ook goed gelukt! San juan is zo klein dat we uiteindelijk voor de tweede keer op rij met alle vrijwilligers en de mama’s in hetzelfde strandtentje zaten. Ieder zijn eigen plekje maar wel gezellig samen terug op de overvolle bus. Met huilende kinderen, kleine hondjes, een geprop tot en en met en 3u met opgetrokken knieen en een tas op men schoot terug naar Atelier Favela. En zelfs dat was nog luxe, er zijn mensen die de hele rit hebben gestaan.

Deze week niet veel foto’s want alleen op het strand zitten met een fototoestel is erg verleidelijk voor de verkopers. Uitendelijk ben ik dus zoveel mensen tegen gekomen op het strand dat ik wel wat meer fotos had kunnen nemen. Zeker van het surfen had ik graag bewijs gehad. Maar zoals ik al zei, als het goed is komt er een filmpje van en dan zal ik dat natuurlijk maar al te graag delen! Anders gaan we dus nog minstens een weekje terug en dan komt er als nog bewijs!

Op naar de volgende week met mijn eerste Spaanse les op dinsdag, nieuwe kunstlessen, een nieuw recycle project en een weekendje Granada!

Tot het volgende berichtje!
Abrazo!

IMG_3946

Hoi iedereen!

De eerste dagen in het warme Nicaragua zitten erop, dus dat verdient een uitgebreid verslag.
Bereid je voor, want kort en krachtig zijn geen woorden die bij mij voorkomen als ik vertel. En verwacht al helemaal geen prachtig proza, ik schrijf zoals ik vertel.

Een nachtelijk vertrek vroeg in de ochtend het vliegtuig op en daar ging ik. Helemaal alleen op weg naar de andere kant van de wereld, op weg naar een nieuw avontuur in de zon. Een gelukkig begin met 3 stoelen voor mezelf, helaas was dit geluk van korte duur aangezien mijn eerste stop in Frankfurt was. Daarna twee heren, de een netjes en beleefd, de ander wijdbeens met twee tenen uit zijn sokken. Maar zelfs dat heb ik overleefd, ondanks mijn walging van voeten en tenen. Opnieuw een tussenstop, vol met typische Amerikanen en het eerste Spaans door de onverstaanbare vliegveld microfoon. Weer tussen twee heren, dit keer met kleinkinderen. Mijn eerste ontmoeting met Nicaraguanen, de hele vlucht kletsen met een slapend gat, verkrampte benen en een slaaphoofd. Bij aankomst kwam de warmte me te gemoed, wat was dat heerlijk! Juan de taxichauffeur stond me op te wachten en bracht me in no time naar Atelier Favela, mijn koffer kwam een paar uurtje later. Die vond het iets te gezellig in Miami en miste de nipte overstap. Maar toen die er was meteen de douche in en het vliegtuig gevoel afspoelen.

De eerste paar dagen waren hartstikke wennen, nu in de ochtenden nog steeds. Ik hou van vol geplande dagen waarvan ik weet wat ik moet doen en hier loopt alles zoals het loopt, lekker plan plan, zelfs het water uit de kraan neemt zijn tijd. Er zitten hier nog 3 Nederlandse meiden, een Belgisch koppel (zij zijn nu tijdelijk de baas van atelier Favela, aangezien de echte bazen zelf een tripje naar Nederland hebben geboekt), een Engelse lady en een Italiaanse kerel. Allemaal gezellig en relaxt, heel leuk maar soms ook wat ergerlijk. Plan plan leven/mensen/water is dus erg aanpassen.

De volledige eerste dag dat ik hier zat kwam er meteen een pracht project langs. Een van de Nederlandse meiden zit hier voor stage en is bezig met een recycle/milieu project in naam van Atelier Favela. Het is zo’n prachtig land, van wat ik heb gezien, en men gooit gewoon alle troep op de grond. En bij wie beter beginnen om het milieubewuste over te brengen dan bij kinderen, en dat op een creatieve manier. Elke week gaat er een les zijn bij de lokale basisschool waarbij er telkens met andere gerecycleerde producten een nieuw kunstwerk wordt gemaakt. Omdat ik het een geweldig leuk en interessant Atelier Favela project vind, waar ik ook zelf nog eens lekker aan mee kan werken door in de lessen te helpen en voor te bereiden, heb ik besloten om dit (deel)project te steunen met het ingezamelde geld. Elke week gaan we materialen zoals verf, lijm, kwasten … halen en de overschotten komen in de kasten van Favela. Dus op die manier bereiken we creatief niet alleen de kinderen van Favela maar ook de kinderen van de basisschool. Dus ik hou jullie op de hoogte hoe het project loopt en half mei hebben we dan ook een tentoonstelling in Managua, het hoogte punt van alle lessen!

In de avonden hangen we wat buiten met een muziekje erbij om af te koelen en hebben we tot nu toe elke keer samen gegeten, lekker gezellig. We koken en smoothien hier wat af met al die verse vruchten. Ik bedoel doe me maar eens na, eventjes de tuin in lopen een mango plukken en die meteen in het zonnetje kunnen oppeuzelen. Dat is pas genieten! Ondanks licht verbrande schouders en blaren op mijn voeten.

Toen kwam het weekend, en na een hoop plan plan en dus absoluut geen geregel zijn we uiteindelijk met zen vijven de bus opgesprongen naar Granada (wat een prachtig koloniaal stadje, hier kom ik zeker nog eens een heel weekend terug) en 50minuten later stonden we in Park Central met de grote gele kathedraal recht voor ons, muziek om ons heen, het zonnetje aan de hemel en een mojito in de hand. Het is een heerlijke stad, toeristisch maar zo mooi en rustgevend. Met name het uitzicht uit de klokkentoren van La Merced kerk was adembenemend mooi, het leek wel een postkaart maar dan echt. Na een heerlijke lunch met nachos en fajitas in combinatie met die mojitos en een smoothie achteraf was het tijd om terug naar het atelier te gaan. Daar stonden 2 andere Nederlandse meiden op ons te wachten. Het is hun laatste weekend hier en daar hoort natuurlijk een afscheidsfeestje bij. Het was dus mijn eerste feestje en hun laatste en wat was het geslaagd! Zoals verwacht is het hier echte dans en salsa muziek, niemand staat dan ook stil en is het dansen tot in de vroege uurtje om daarna met 7 mensen opnieuw in 1 taxi te stappen.
Vol is vol bestaat hier niet, er past altijd nog wel iemand bij op de bus en je kan heus met 7 mensen een chauffeur in een taxi. Zolang je maar niet comfortabel wil zitten kan dat allemaal. Heen op de achterbank met zen vijven en terug op de voorstoel met mijn hoofd tegen het dak. Gelukkig rijden de taxichauffeurs hier best rustig en kijken ze goed uit. Je hebt hier dan ook niet die duizenden brommers die in Azië overal rijden.

Nadat iedereen lekker had uitgeslapen, al was ik er zoals gewoonlijk om half 10 uit en had ik al lekker in het zonnetje men boek liggen lezen, zijn we naar een lokaal zwembad gegaan met alle dames, jullie kunnen je vast voorstellen wat voor gekakel en gelach dat was. Opnieuw een prachtig uitzicht over Laguna de Masaya en een cocktail in de hand. Het leven is mooi, zolang we maar wat gepland hebben staan om te doen want dan kunnen we extra genieten van de vrije momenten!

Nadat we gisteren onverwacht met 11man hebben gebarbecued was er deze morgen de eerste vergadering gehad en we hebben net de eerste kunst les met de kids achter de rug. De komende twee weken werken we rond de zintuigen en de eerste les was meteen in het thema voelen. De kinderen hebben met diverse materialen 1 tekening gemaakt, nadat ze allerlei spulletjes geblinddoekt hebben gevoeld. Zoals ik al zei ongelofelijk hoe enthousiast de kinderen hier zijn, je ziet echt dat ze hun gedachten verzetten en hun creativiteit de vrije loop laten gaan.

Ik ben benieuwd wat het leven me hier nog gaat brengen, 1 ding heb ik al geleerd en dat is dat niet alles gaat zoals het in mijn koppie zit en dat stressen om te haasten echt geen zin heeft (hier). Voor nu heb ik jullie wel genoeg verteld en verveeld.

Tot het volgende berichtje vanuit het warme Nicaragua.
Abrazo!

Hoi allemaal,

Het avontuur is bijna begonnen. De koffer is gepakt, het paspoort ligt klaar, het is nu nog een kwestie van enkele uren wachten en het vliegtuig kan de de lucht in. Zoals de meeste wel weten ben ik geen held in overzichtelijk vertellen, laat staan schrijven! Dus ik ga ontzettend mijn best doen de komende weken mijn avonturen zo duidelijk mogelijk neer te pennen. Hopelijk met het zonnetje aan de hemel, een (roze) zonnebril op mijn neus, een glimlach op mijn gezicht en natuurlijk vrolijke kinderen en vrijwilligers om me heen!

Wanneer mijn eerste berichtje volgt over de heenreis, de aankomst en de eerste indrukken blijft ook voor mij gissen, maar voor nu is het wel weer genoeg geweest. Dit berichtje is tenslotte maar een test of jullie de link kunnen vinden via mijn facebook.

Abrazo!
Loes

562124_10150913567243422_843740750_n
ps meer informatie over Atelier Favala is hier te vinden.
pss de vorige berichten op deze blog hebben allemaal te maken met mijn inspiratiebronnen en eigen (grafisch) werk.

It are my last few days in Ghent. The party was awesome yesterday and now I’m going to lunch in a great little coffieshop/brunch/lunch/bed&breakfast/…
‘La semplicità è la cosa più complicata del mondo’ is the favorite quote of the interiorarchitect JeanPierre Detaye. With his wife he opened the café. There is a great atmosphere, wonderfull cappuccino while sitting in a Charles & Ray Eames chair.
Le jardin bohemien isn’t only a coffeebar but as I told a bed&breakfast and a designshop with vintage furniture and porselin.

le jardin LE-JAR~2

I don’t know if I showed this to you. But I do have a little obsession about the twenties.
Tonight is one of my last nights in Ghent and with my classmates we have a little saying goodbye party in the style of the twenties.
But more important have you seen the trailer of The Great Gatsby movie, comming out soon! I’m really looking forward to see the movie.

the great gatsby

And don’t forget to check out this amazing Prada movie!
At least part one for now. The movie is splitted in 3 parts and goes under the name Je m’appelle Candy.
New wave inspired and made by Wes Anderson and Roman Coppola.

Adam Hill, a South Africa-based designer, made a wedding invite for the couple Simon&Simon. They wanted something a little out the ordinary and really liked the idea of a few postcard size pieces collectively making up the invite. The venue chosen was a farm in Cape Winelands where there live over one hundred ducks. So they became a part of the overall theme and design throughout the invite.

Just an amazing invite for a wedding!

AdamHill_Wedding_01 AdamHill_Wedding_02 AdamHill_Wedding_03 AdamHill_Wedding_04 AdamHill_Wedding_05 AdamHill_Wedding_06  AdamHill_Wedding_08AdamHill_Wedding_07