archiveren

Nicaragua

He Iedereen,

Een korte laatste update uit Nicaragua, over 4daagjes vertrekt mijn vliegtuig terug naar huis.
Dubbele gevoelens, blij iedereen weer te gaan zien en mijn bruin kleurtje te showen en alle verhalen en fotos te vertellen en te tonen. Maar ook een traantje om de kids die ik ga missen, om de mensen hier, om de heerlijke vrijwilligers. Het afscheid was begonnen met de Engelse ladie, daarna een top nederlandse meid vertrokken naar colombia, ik ben de volgende, 5dagen later gaat er nog eentje vertrekken en een andere verhuizen naar managua. Het einde van een tijdperk vol heerlijke vrijwilligers die hier al een hele tijd zitten. Perfect timing for me to go home and to say goodbye to the life here.

Het is bijna 2 weken geleden en er is een hoop gebeurd. Er is dus een nieuwe meid hier, een jonge amerikaanse. En vorig weekend was het na het harde werken van het festival en een droomweek met de kids. Vol dromenvangers, wensbomen, illusie landschappen en een griezelfilm inclusief geschilderde gezichten, moeten we hier echt weg. Moeten we echt de kids achterlaten en moeten we ze niet meer zien groeien. Zo snel die 2 maanden, zo groot ineens die kids en wat een inzet, plezier en gezelligheid brengen ze hier naar toe en geven ze ook aan ons.

Het was weer eens tijd om een weekendje weg te gaan. Dit keer, de laatste keer, naar ometepe. Een eiland bestaande uit 2 vulkanen, waarvan eentje actief in het grote zoet water meer.Weer die bus op en na een uurtje op de boot, maar een taxi genomen op het eiland, want de bussen daar zijn echt niet veel voorkomend. Heerlijke relaxt, groen en zen weekend vol wilde apen. Alles organisch en prachtige omgeving. Mooie uitzichten over het meer met vulkanen op de achtergrond. Een hoop gegieber en veel foto’s waren het resultaat.

En niet dat ik bijgelovig ben in bijzonder helende waters maar dit was wel heel bijzonder. Er zijn daar natuurlijk bronnen (ojo de agua) waar we natuurlijk heerlijk hebben gezwommen. En na het jungle avontuur van een paar weken geleden zat ik onder de beten van beestjes en ik kan daar natuurlijk niet afblijven en het was geen gezicht die benen onder de beten. En wonder boven wonder stap het water uit en weg zijn ze, alles terug mooi glad en fijn. Oke niet helemaal zo maar wel de volgende dag! En ik meen het serieus.

Voor de rest dit keer geen zware klim naar een top van een vulkaan maar een zware kayakrit in het wilde water met wind. En wat ging dat toch weer goed, we gingen zo snel vooruit en het was lekker zo op het water in dat bootje. Voor de eerste 10minuten en toen kwam de wind en kwamen we niet meer vooruit alleen nog maar achteruit door de wind. En we waren doodop, gelukkig een reddingsteam dat ons mee nam. Ja kayaks zijn niet mijn ding zoals een aantal weten uit ervaring.

Het was dus lekker genieten en meteen erna nog door naar het strand, want da kleurtje van mij was nog ver te zoeken. Maar na 4 dagen zon zee strand, een tsunamie alarm oefening met militairen op het strand en alleen maar spaans om me heen, een heel dik boek, facebook berichtjes van de kids en lots of fish and juice bij El Timon, ben ik nu terug in het Atelier met een kleurtje waar zelfs een aantal locals jaloers op zijn. Nu maar hopen dat hij er nog eventjes op blijft dat ik jullie jaloers kan maken.

Mijn laatste weekend is aangebroken, na een heerlijk feestje gisteren vandaag opruimen voor de nieuwe gasten morgen en dan zondag nog een barbecue en tijd om in te pakken, de laatste souveniertjes te shoppen en nog een lesje met de kids. Wat ga ik ze missen, als iemand een tip heeft hoe ik die kids mee kan nemen, of in elk geval toch eentje, let me know! Niet om eng over te komen hoor, maar ze zijn zo ontzettend lief.

Nou dit was het dan bijna, mijn avontuur is bijna afgelopen, ik ben een ervaring rijker en ik ga nog genieten van de laatste dagen en me voorbereiden op de lange vlucht,  Tot snel iedereen!

Abrazo! x

He Iedereen!

Nog maar een 2,5 week te gaan en dan ben ik weer op weg naar huis. Wat gaat het ineens allemaal ontzettend snel.
Deze week in het bijzonder, we hadden gisteren (zaterdag) eindelijk het festival waarover ik had verteld. Dus dat had heel wat voorbereidingen nodig van iedereen. Van de workshops, tot aankleding en fotografie iedereen was wel met een aspect van het festival bezig. In de tussentijd gingen de lessen natuurlijk gewoon door en hebben we nog een kunstles en eetproject gehouden in een andere gemeenschap waar de mensen het nog minder hebben dan hier. Dus laten we eventjes beginnen met de kunstlessen van deze week.

Afgelopen week was Piñata week hier in Atelier Favela. De kids hebben in groepjes zelf pinatas gemaakt. Vertrekkend vanaf melkpakken en plasticflessen hebben ze ieder een vorm gemaakt om daarna vol te plakken en te versieren. In de tussentijd hebben wij de pinatas gevuld met allerlei snoep. De meest prachtige creaties kwamen naar voor en ik heb zelfs de eer gehad mijn naam op een pinata te hebben! Toen kwam de laatste les, het grote moment. Eerst een levensgroot soort van ganzenbord gespeeld met allerlei opdrachten en daarna rammen op die pinatas. Ze waren zo stevig gemaakt dat het heel wat kracht en werk nodig had om kapot te springen zodat het snoep in de ronde vloog. Heerlijk om te zien wat een pit en plezier er in die kids zit.

Halverwege de week zijn we dan dus naar een andere gemeenschap gegaan, een uur met de tuktuk rijden. Met 4tjes erin en een hele hoop spullen om te knutselen en te koken. Eindelijk aangekomen op het einde van de wereld. Verder konden we echt niet gaan. Een hutje in een veld waar de gemeenschap samen komt. Kids in de meest prachtige jurken klaar om vlaggetjes te verven om de boel wat op te vrolijken. Ondertussen een deel van ons een lekker soepje maken zodat de kinderen en hun familie daar van konden genieten. En dit allemaal met lachende kinderen, een zonsondergang in the middle of nowhere. Onvergetelijk!
Eenmaal terug in het atelier, na 3 lekke banden van de tuktuk, doodop het bedje in gekropen. Klaar voor de volgende dag vol voorbereidingen voor het festival.

Na 2 volle dagen voorbereidingen was daar zaterdag eindelijk de dag. Vroeg op, na een nachtje lang werken voor flyers te ontwerpen voor de modeshow van een van de meiden hier.
Ik was ingedeeld om fotograaf te zijn, heerlijk om heel de dag blije gezichten te fotograferen.
Eerst even wat meer over het festival. Het was dus een recycle festival voor kids met 4 workshops, juwelen maken, muziek maken en spelen, tshirts bewerken en een interactieve workshop ivm ecologie. Daarnaast was er een tentoonstelling van de kunstwerken die de kids zelf hebben gemaakt in de lessen op de school. Er was een voorstelling van de capoeira, de modeshow van La Salomé, een band en een hoop plezier. De kids kregen lunch en drinken en een snack en werden van workshop naar workshop begeleid. De dag is prachtig verlopen, iedereen deed zijn ding en iedereen was gelukkig. De kids genoten met volle teugen en hebben prachtige dingen gemaakt en geleerd. Een mooie afsluiting van een geweldig project waar ik deel van heb mogen uitmaken.
Dat moest dan natuurlijk worden gevierd met een feestje met de vrijwilligers achteraf.

Dus geen weekend van busritten, mooie steden en spannende acties. Maar een weekend vol lachende kids, veel plezier met iedereen hier en een relaxende zondag als afsluiting van de week.
Het afscheid van de mensen hier begint beetje bij beetje. De grote groep die hier dus al een hele tijd zit begint langzaamaan te vertrekken. Morgen vertrekt de eerste, woensdag de volgende, dan zaterdag nog eentje (die er wat korter is dan mij), dan ben ik de volgende. Ondertussen gaat er nog eentje verhuizen en net na mij vertrekt er weer iemand. Maar dat word wel weer opgevangen door nieuwe vrijwilligers en dat proces is vandaag al begonnen met een nieuw meisje.

Nu op naar een nieuwe week, mijn laatste werkweek. Want ik wil natuurlijk nog wel een weekje relax aan het strand genieten van de zon en het eten, nadat we nog het laatste ding op mijn want-to-see-lijstje hebben gedaan volgend weekend. Dan is het op naar Ometepe!

Tot volgende week!
Abrazo. x

He Iedereen!

Dit keer echt waar een kort berichtje want het is een hectische week! Zaterdag komt eindelijk het recycle festival eraan en we hebben een hoop te regelen en te doen daarvoor. Ondertussen gaan natuurlijk de lessen ook gewoon door en heb ik hier nog wel wat ander creatief werk te doen.

Vorige week was, zoals een aantal vast hebben gezien op facebook, een beetje een relax en er-even-tussenuit-weekje. Nadat ik maandag en dinsdag gewoon kunstlessen heb gedaan met de kids, die trouwens nog steeds geweldig zijn en zo groeien en waarmee ik echt een band heb opgebouwd, ben ik met een van de meiden hier vertrokken naar Costa Rica, Monte Verde om precies te zijn. Zij moest haar visa-run doen en ik vond het wel gezellig mee te gaan, ik bedoel maar ik ben nu zo dichtbij en ik zou gek zijn niet even een kort bezoekje te brengen.

Dus woensdag om 5u het bed uit, ontbijten en op naar de bus richting Managua om daar, eindelijk, een luxe airco bus te nemen voor 10u naar Costa Rica. Heerlijk relaxt, maar ijskoud op de bus liggen tukken en van de uitzichten genieten. Toen kwam het geniale idee om ons halverwege Costa Rica te laten afzetten. De bus gaan normaal naar de hoofdstad maar hetgeen wat wij wilde zien en doen lag dus voor de hoofdstad. Nou weten we dat we de chickenbussen hier makkelijk overal kunnen laten stoppen maar dat het ook met de speed luxe bus kon. Zo fijn en handig!
Net zo verbaasd over deze bus waren we toen er ineens een mannetje opstapte en ging roepen AGUA AGUA AGUA … dit zijn van die fijne marktverkoopmannen die normaal alleen op de chickenbussen te vinden zijn maar dus ook op de luxe bus komen ze lekker verkopen. Nou en wij hadden wel nood aan een ontbijtje. Lekker hoor! Voor de rest waren het vooral 3 dagen met heel veel bussen en reizen, 7u heen, waarvan we bijna 3u aan de douane hebben gestaan en dit was natuurlijk hetzelfde op de terug weg. Al zaten we toen niet de hele route in de luxe bus en was het dus zweten geblazen.
In Costa Rica hebben we dan de dag van ons leven gehad met een prachtige tour door het regenwoud en giga hoge wandel bruggen met uitzichten waar je u tegen zegt. We zijn dan ook even de kolibrituin ingedoken en raakte er bijna niet meer weg omdat we de perfecte kolibri foto wilde nemen. Smiddags gingen we het engste ever doen, canopy tour over het regenwoud! Kilometershoog, nee maar wel echt heel hoog en heel lang (de langste was effectief 1km!) Hang je daar wel mooi aan een touw hoog in de lucht. En gillen van plezier dat we deden, de rest van de groep was aardig stil en wij waren van ver te horen! Ik heb dan ook nog de tarzan swing gedaan en voelde me een echte Jane, compleet met gil natuurlijk! Nee het was echt een van de engste dingen dat ik heb gedaan maar zo ontzettend vet! Savonds hebben we dan nog een nachttour door de jungle gedaan. Lekker onvoorbereid met sneakers en shortjes de donkere jungle in, met een hoop regen erboven op! Maar het was de moeite, we hebben een luiaard met baby gezien, een groene viper slang, een gigantische blauwe vlinder, een huge wandelende tak (nee serieus bijna 20cm groot), een prachtige golden beatle en nog een hoop andere beestjes.
Maar het mooiste aan costa rica vond ik toch wel het verschil met nicaragua. De mensen hebben het hier zoveel beter, er zo veel meer rijkdom maar het mooie was juist dat de mensen in nicaragua veel meer genieten en zo veel vriendelijker zijn. Althans dat was mijn ervaring. Ik heb genoten in costa rica en ben een onvergetelijke ervaring rijker maar was blij om terug in nica te zijn!

Na 3 dagen vroeg op was daar het weekend, en dat betekende weer vroeg op en de volgende bus in naar de andere kant van het land. Helemaal naar het noorden naar een andere jungle, Penas Blancas. Daar zat een vriend van de mensen hier, ook vrijwilligerswerk in functie van het behoud en heraanplanten van de jungle. Nica is namelijk bijna 80% van zijn wouden kwijt en ze zijn beetje bij beetje bezig die terug te creeeren, want na de amazone was dit het belangrijkste woud aan deze kant van de wereld.
Het was een weekend van vroeg opstaan en de rubberlaarzen aan te trekken. Wat een prachtige combinatie van top, short, haar omhoog en rubberlaarzen opleverde. Dan heerlijk te ontbijten en de wildernis in. Dit keer geen vast gelegde routes en verharde paden maar wilde wegen met bomen, planten en een wilde aap! Het totaal andere ervaring dan in costa rica, heel ontspannend en mediterend. Na een aantal uur de berg op te gaan kwamen we aan bij een prachtige waterval. We hadden wat pech met het weer, bewolkt en regen, maar toch de kleren uit en in die bikini de waterval in, wat een heerlijke natuurlijke massage en wat een uitzicht en gewoon wauw. Dan besef je weer wat een prachtige dingen de wereld bied.
De volgende dag zijn we dan ook weer vroeg eruit gegaan om naar de top van de bergen te klimmen voor het mooiste uitzicht en om het ‘begin’ van de waterval te vinden en daar weer heerlijk als echte jungle mensen te genieten en te zwemmen. Een grote groep in vol ornaat van regen en trekkerspakjes kwamen langs en wij waren echt wilde met stokken en sprongen in het water.
Smiddags een onverwachte trek en super interessante gesprekken gehad naar een stukje verborgen waterval waar we dan ook heerlijk hebben zitten genieten en volledig tot rust gekomen met meditatie. Niet helemaal mijn ding maar wel heerlijk tot rust gekomen en vol inspiratie terug gekomen, met als afsluiting van het weekend een prachtige sterrenhemel!

Oke geen kort berichtje dus, maar toch nog even dit. Wat ben ik trots op mezelf dat ik die klim heb aangedurfd en heb gehaald zonder echt volledig buiten adem te zijn. We hebben het gehaald tot de top (bij de groepsfoto bedoel ik dan ook echt het hoogste punt dat je kan zien!). Na een 6jaar niet sporten was het een hele uitdaging maar dankzij de groep hebben we het allemaal gehaald, met allemaal een mindere conditie. Het was dus echt lekker genieten van het ene uiterste tot het ander uiterste. Met een prachtige thuiskomst gisteren, waarbij de kinderen al in de les zaten en me echt hadden gemist. Echt prachtig!

Nu weer op naar de drukke week en lessen geven en een hoop andere dingen en dan begint het aftellen al bijna. Het is nog maar 3,5week genieten van het relax leventje hier en dan is het weer gaan gaan gaan.

Tot volgende week!
Abrazo

jungleweek

He Iedereen!

Eerst even serieus gepraat. De lessen met de kids gaan dus nog altijd hartstikke goed en we hebben er nog altijd even veel plezier in. De vooruitgang blijft zo goed zichtbaar en ze genieten er zo van. Ondertussen is het recycle project afgerond, althans de lessen op de school want volgend weekend hebben we het hoogtepunt met het festival. Maar ik wou jullie allemaal nog even bedanken voor de bijdragen op men afscheidsfeestje het geld is ontzettend goed te recht gekomen en we hebben er prachtige dingen mee gedaan en mee geleerd.
We hebben onder andere vuilnisbakken van plasticflessen gemaakt, 2 grote panelen met bierdopjes en een lamp van plastic bekertjes. Het is dus voornamelijk uit recyclage materiaal gemaakt. Maar jullie geld is hard nodig geweest voor de prachtige resultaten. Zonder verf, kippengaas, kwasten, lijm, scharen, potloden, stiften … komen we niet ver! Er is nog wat over van het geld en dat gaan we gebruiken om het festival in goede banen te laten lopen. Het is een festival voor de kids met allerlei workshops van gerecycled materiaal. Maar dus ook hier moeten we nog meer stiften, scharen, kwasten, lijm … kopen. Al het materiaal dat over is komt in de stockroom van Atelier Favela dus ook hier hebben ze hun plezier eraan. Dus namens mij en alle kids: Thanks! Kijk zeker even het filmpje onder aan dit berichtje voor een Gracias van de kids!

Waar was ik ook al weer gebleven met de rest van mijn verhaal. Mijn laatste weekendje weg (Léon) lijkt al weer een eeuwigheid geleden. De tijd gaat hier plots ontzettend snel voorbij, alles gebeurd nog plan plan maar de dagen vliegen om.
Vorige week was het een kleine feest en relax week! Het begon maandag met mijn verjaardag (trouwens iedereen nog bedankt voor de verjaardagswensen!). De dag begon net als mijn verjaardag thuis begint, lekker wakker worden door mensen die verjaardagsliedjes zingen! Een heerlijk pannenkoeken met chocolade en allerlei lekkers voor ontbijt. Dan gewoon een dagje werken en les geven en savonds een heerlijke barbecue en natuurlijk mochten de mojitos niet ontbreken. Deze feest stemming hebben we dan dinsdag door gezet op een reggeafestival, dat tot in de vroege uurtjes heeft geduurd. Want ja ook hier vieren ze 1mei en heeft iedereen een dagje vrij.
Donderdag was het feest omdat eindelijke de eerste regen met bakken uit de lucht viel! Dit was natuurlijk weer precies op het moment dat de les met de kids eigenlijk door zou gaan. Maar door de regen kwamen de kids niet opdagen, nouja ik moet zeggen konden ze niet opdagen. Want alles stond helemaal blank en de elektriciteit begaf het ook. Zaten we daar mooi na een regendansje binnen in het donker zonder elektriciteit. Dankzij ons Honduriaans bezoek kwamen we de dag door met het maken van armbandjes, oorbellen en allerlei sierraden.

Het regenseizoen is dus officieel van start gegaan en dat was de eerste dagen te merken, maar ondertussen is het dinsdag en we hebben sinds zaterdag geen regen meer gezien. Dus we snakken weer naar een beetje afkoeling!
Zoals het dus misschien wel duidelijk is had ik het zo naar men zin in het Atelier afgelopen week dat ik deze keer ook geen weekendje weg ben geweest. We hebben dan wel een daguitstapje naar een van de meest actieve vulkanen in de wereld (nee dat weet ik niet zeker, maar wel van midden amerika) gemaakt namelijk de vulkaan van Masaya. Die is nog in 2008 uitgebarsten en werd door de Spanjaarden The gate to hell genoemd, nou ik snap waarom! Dit was samen met een nieuwe vrijwilligster uit Ierland. Wauw wat indrukwekkend, je kan echt op de rand van de vulkaan staan en als het donker is zeggen ze dat je de lava kan zien. Helaas was het park savonds dicht ivm bosbranden op een van de andere kraters. Maar wat een machtig ding is dat seg! De rook kwam ons te gemoed en blies een enorme stank in ons gezicht. Toen hij wat weg trok konden we bijna 200m de diepte inkijken in de krater.
Dat was mijn weekje wel, oh ja zondag hebben we de feest/relax week dan ook mooi afgesloten met een barbecue met iedereen van Atelier Favela en van Quilombo (een ander cultureel centrum/bar in Managua) dus dat was lekker heel de zondag koken, eten, genieten, zingen, dansen en in de hand opnieuw mojitos. Het leven is hier goed! Ik heb eindelijk mijn plaats en rust gevonden en nu heb ik nog maar 4 weekjes te gaan. Het gaat snel!
Komende week ga ik voor een paar dagen naar Costa Rica met een van de meiden hier, die moet haar visum verlengen en ik vond het wel een prachtige kans om een totaal ander land te zien. Ik ben er heel benieuwd naar!

Tot volgende week weer!
Abrazo

He Iedereen!

Deze keer eerlijk waar een poging tot een kort blog berichtje.
Het leven gaat hier ondertussen zijn trage gangetje, de lessen gingen weer hartstikke goed. Net als mijn Spaanse lessen. Veel huiswerk daarvoor maar het begint zijn vruchten wat af te werpen.

De lessen met de kids waren deze week nog steeds in het thema van de zintuigen en we hebben dan ook heerlijke smoothies gemaakt, met fruit dat we gekregen hadden van de lokale fruitstalletjes. Er is hier een meisje bezig met een project over voedsel dat wordt weg gegooid maar eigenlijk nog goed is, bijvoorbeeld een banaan die voor de helft nog prima te eten is. En zij zamelt telkens eten in, voornamelijk fruit, snijdt al het slechte weg en vriest het in. En hiermee hebben wij dan met en voor de kids heerlijke smoothies gemaakt. Iedereen zat van boven tot onder vol met plakkerig fruit zoals mango, papaya, ananas, … Heerlijk genoten van de meest vreemde combinaties. Maar fruit samen gegooid is altijd heerlijk! Voordat we die smoothies hadden gemaakt  moesten de kids alle smaken proeven, van zuur, zout, zoet tot de meest vreemde combinaties van soyasaus met grapefruit. De gezichten van de kinderen, onvergetelijk!

Dan hebben we nog een dag bloemen uit plastic flessen en zakken gemaakt waar de kinderen helemaal los mee gingen. Een aantal prachtig felle exemplaren met de meest bijzondere tekeningen en glitters en steentjes erop waardoor het buiten lokaal er weer een stuk gezelliger uitziet! De band met de kids wordt ook steeds beter, met name met 2 kleine kereltjes waarvan de mama hier naailessen volgt. De 2 kleine deugenieten vinden het heerlijk om mij te laten schrikken en om tikkertje te spelen en als ze daar ging zin in hebben dan willen ze wel een potje kaarten. Echt hartstikke gezellig!

We hebben dan ook nog een middag flipboekjes gemaakt waarbij de kinderen een verhaaltje moesten tekenen waarbij een stickman iets engs/luid/gevaarlijks tegenkwam. Dit was iets minder geslaagd omdat de oudere kinderen er niet waren ivm examens en de jongere kids doen het dan toch heel snel gewoon namaken. Maar we hebben wel gelachen met de stickmannetjes die monsters tegen kwamen, uitbarstende vulkanen en veel meer.

Dan is er natuurlijk nog het recycle project geweest waarbij we deze week message in a bottle hebben gedaan. Elk kind mocht een wens opschrijven en tekenen in verband met de natuur, de aarde, het milieu en wat ze willen behouden. Het kan gaan van geef belgie en nederland wat zon tot een droomwereld vol regenbogen en watervallen. Prachtige wensen en tekeningen die dan in plastic flessen (die de kids zelf hebben verzameld) worden gestoken en met deze flessen worden dan weer prullebakken gemaakt die op de school gebruikt gaan worden.

Het was dus weer een fijne les week! En het is weer afgesloten met een fijn weekendje in Léon.
Aangekomen in het ViaVia hostel (opgezet door Belgen en bekend over de wereld) eerst lekker zelfgesneden frietjes op met mayo, ketjup en uitjes. Heerlijk! De tip gekregen van een frans bakkertje. En dat is ook zeer bijzonder want echt lekker (stok)brood en vooral heerlijke (nederlandse) kaas kennen ze hier niet. En daar in dat kleine bakkertje hadden ze de meest geweldige stokbroodjes met kaas! Ik heb zelfs een stukje mee genomen naar het vrijwilligerswerk. Wauw wat mis ik een broodje kaas!
Voor de rest is Léon, net als alle andere steden in Nicaragua, een prachtig stadje. Heel relaxt en vol met kerken (16stuks maarliefst!) Ik heb er 6 van gezien en toen had ik het wel gehad. Het uitzicht vanaf het dak op de kathedraal was ook niet meer te overtreffen. De 7 grote vulkanen op een rij zijn onvergetelijk om te zien en dat op het dak van een kerk! Wauw. De volgende dag heb ik dan ook eindelijk het Vulcano Boarding gedaan! Wat een ervaring. Veel te zwaar om boven te raken, met mijn pracht conditie is dat ook geen verassing dat ik doodop was. Maar boven aangekomen, kijkend in de krater met nog rook en hitte (de laatste uitbarsting was ergens eind jaren 90) met opnieuw uitzicht over de andere nog hogere vulkanen (waarvan er eentje afgelopen kerst is uigebarsten) waren de zware tocht waart. En daar stonden we, boven aan de kraterrand, zicht naar beneden, geen einde te zien met het bord in de hand. Zo ontzettend spannend en prachtig in een oranje pakje kregen we te horen dat het record voor dames op 68km/u ligt en voor heren op bijna 90km/u. Tips om sneller te gaan of traag te gaan. Ik dacht laat ik maar niet te hard gaan want ik vond het zo ontzettend spannend en eng. Het leek wel toen je vertrok alsof je enkele meters recht naar beneden zou vallen, zo stijl!
Uiteindelijk ging ik 47km/u, blijkbaar echt snel voor een eerste keer vulcano boarding! En wat was het vet! Ik wou alleen maar gillen van plezier en spanning, maar die mond open doen is natuurlijk niet slim aangezien je dan steentjes eet. Dus dat hebben we dan maar gelaten en beneden aangekomen, na enkele 10talle seconden, het oranje pakkie weer uit vol steentjes, grijs haar vol steentjes en een bonzend hart van de kik. Geweldig!

Voor de rest was het een redelijk chill weekendje, nog lekker een hedendaags museum gedaan met enkele grote europese kunstenaars en prachtig werk van midden amerikaanse kunstenaars.
Ik ben aardig geslaagd in een kort blogberichtje en volgende week volgt er natuurlijk weer eentje!
Morgen eerst lekker men verjaardag vieren met een barbecue!

Abrazo!

He Allemaal!

Opnieuw een berichtje uit Nicaragua van mij. Ik dacht dat het een kort en gewoon berichtje ging worden. En erg lang ga ik het ook niet maken, maar gewoon gaat het alle sinds niet zijn!

De week, na het bekende surfweekend, begon heel normaal met vergadering en de eerste les.
We zijn nog steeds over de zintuigen bezig en deze week hebben we dan ook een blinde route gemaakt. De kinderen moesten geblinddoekt leren lopen, onze stem volgen, raden wie er voor hun zat, dingen voelen en beschrijven, dingen proeven en beschrijven, blind tekenen, blind een glas water vullen en een schoen strikken en nog veel meer.
Het is wel te merken dat een kind van 8jaar hier toch een achterstand heeft op een kind van 8jaar uit België of Nederland. Al is het in de korte tijd dat ik hier ben ook wel te merken dat ze vooruitgaan en meer leren nadenken, meer verantwoordelijkheden en verantwoording moeten afleggen. Deze week hadden ze namelijk 1 dag examens en dit hadden ze niet aan ons laten weten. Dus wij zaten een beetje te wachten tot de kids kwamen en toen ze na een half uur er nog niet waren zijn we naar enkele hun huis gegaan en kregen we het verhaal van de examens te horen.
Maar de volgende dag kwamen ze wel hun excuses aanbieden, iets wat hier niet snel gebeurd omdat je niet komt opdagen. Het is hier de normaalste zaak van de wereld. Het recycle project heeft namelijk deze week hetzelfde mee gemaakt. De docenten hadden vergadering vrijdag, maar het ons even laten weten dat zat er natuurlijk niet in. Gelukkig zijn we donderdag zelf naar de school gegaan.

Dus een hoop lessen die niet door gingen, maar degene die door gingen waren geweldig. De kinderen groeien, beginnen me echt te kennen en je merkt gewoon waarvoor je het doet. De oudere kinderen willen steeds meer leren, steeds meer over de computer en engels omdat ze weten dat het belangrijk is om verder te komen in het leven.

Toen was het weer tijd voor het weekend, opnieuw een weekendje granada. Net als mijn eerste weekendje. Maar nu voor het gehele weekend.
Beginnend met een prachtige, haast privé, rondtour tussen de Isletas (allemaal kleine eilandjes ontstaan uit een vulkaan uitbarsting 1500jaar geleden). Heel mooi om te zien, niet zo spectaculair als bijvoorbeeld Halong Bay in Vietnam, maar bijzonder om de gemeenschap te zien. Zo jammer alleen dat het prachtige natuur is, maar het niet beschermd is en zelfs alle eilandjes te koop of te huur staan. Een vreemd fenomeen!
Die avond ontmoete ik Eric (collega van ons pap) en zijn vrouw in het stadje. Zij hadden een week lang met een groep van 25 oudere een huisje gebouwd in Nicaragua. En het was hun laatste avond hier en de organisatie had mij uitgenodigd om mee te eten en mee wat te drinken. DIt omdat ik enkele spulletjes was vergeten thuis en Eric ze bij had om aan mij te geven. Wat een gezellig stelletje mensen was dat. Lekker gegeten, een dansje gedaan en daarna op een terrasje nog een biertje gedronken. Dus bij deze wil ik Eric en Habbitat nog een keertje bedanken!

Toen was het de volgende ochtend tijd voor mijn eerste vulkaan beklimming! De Mombacho ging ik op. Helemaal in mijn eentje vertrok ik, en aan de ingang kwam ik een Zweeds meisje tegen met wie ik de tour ging wandelen. Per toeval kwamen we nog bekende van haar tegen die daar met een gids waren en de gids vond het wel gezellig als wij ook mee gingen. Dus van een eigen tourtje ineens met 4 en een gids. Maar wat was dat prettig, we hebben zoveel meer gezien en zo veel keer van het pad af gegaan om een beter uitzicht te krijgen of een bijzondere plant te zien. Normaal duurt de rondwandeling rond de (uitgedoofde) krater in het cloudforest een kleine 2u wij hebben er wel 5u over gedaan met de gids. Omdat hij het relaxt wou doen en ons wou laten genieten van de prachtige uitzichten in en vanaf de krater. Het was absoluut geen vulkaan zoals we die ons voorstellen, die staat in Masaya en is momenteel gesloten wegens enkele kleine bosbranden op de vulkaan.
Maar wat een machtig natuur verschijnsel, en ondanks dat de vulkaan slaapt is hij niet uitgedoofd. Dit wil zeggen dat er her en der rookgaten zijn waar er enorm hete lucht uit komt, net een sauna! Maar wat een uitzichten over de Isletas, Granada, Masaya vulkaan, het meer …! Een geweldige dag dus.

En nu komt het spannende deel van mijn weekend. Ik wil eventjes voorop stellen voor mensen die zich zorgen gaan maken, ik heb er niets aan overgehouden behalve een goede schrik en er is geen paniek nodig. We leven nog zonder schrammen of iets anders, ik heb alleen wat materiele schade. Maar als dat het ergste is.
Er waren dus weer wat nederlanders in het hostel, waaronder degene van vorige week tijdens het surfen. We gingen een hapje eten en daarna liepen we de hoofdstraat een stukje verder uit en toen was er een stukje niets van cafeetjes ofzo en ineens staan er 3 knulletjes voor ons. Niet groter dan mijn schouders maar wel met alle 3 een mes vast. Binnen 30 seconde waren ze weer weg met mijn tas en de portemonee van de andere. We hebben meteen alles afgegeven en ze voelde nog snel aan de zakken maar daar zat niets meer in. Gelukkig heb ik altijd wat geld in mijn bh zitten om nog thuis te komen. Het was dus echt enorm schrikken en we stonden wel te bibberen op onze benen, maar gelukkig waren we niet alleen en is er niets fysieks gebeurd. Alleen een gestolen gsm, wat geld en mijn prachtige DianaMini. Het was een heel vreemde beleving, want we hadden het echt niet zien aankomen. Al is dat meestal het geval lijkt me, maar wow wat ging dat snel en wat waren ze jong! Dat was het engste eraan, ze waren denk ik van dezelfde leeftijd als de kids waar ik les aan geef. Zo zie je maar hoe belangrijk het is om de kinderen op te vangen in de middagen en ze niet op straat te laten hangen. Dus Doeners ik ben zolang uit onze whatsapp, mijn belgisch nummer heb ik gelukkig nog wel. En het is dus alleen maar materiale schade en de ongelofelijke schrik die we te pakken hadden. Ik reis altijd best voorzichtig maar nu zal dat nog wel extra voorzichtig worden.
En om vandaag wat van de schrik te bekomen zijn we dan maar lekker naar Laguna de apoyo gegaan, dat is een enorm krater meer met ongelofelijk helder en vrij warm water. Lekker even een boekje lezen en genieten van het zonnetje en van de schrik bekomen met een prachtige uitzicht.

Nou dat was men spannende verhaal wel weer voor deze week. Ik ben gewoon zo blij dat ik niks heb en dat het me meer dan duidelijk is hoe belangrijk de kunstlessen voor de kids hier zijn. Zodat ze niet zo op straat gaan roven, maar juist wel die stap zetten engels te leren en verder te studeren. Want dat is hier echt niet zo normaal als bij ons, maar door de begeleiding hier komt dat met de meeste kinderen wel goed. Gelukkig maar. Dus we gaan weer op naar een volgende week met heerlijke lessen. Nog meer Spaanse lessen (de 2 die ik gehad heb zijn al goed gegaan) en een volgend weekend waarin we wel weer zien waar we belanden, zolang we maar weer een prachtige week met de kids hebben, net als afgelopen week!

Deze week dan ook geen filmpje maar slechts een aantal foto’s.

Abrazo! x

IMG_4145

 

He Allemaal!

Zoals beloofd, en ik zelf dus heel graag bewijs van wil laten zien, beeld van mijn enige echte eerste surfles. Oké toegegeven het voelde veel coeler dan het beeld is. Maar hou even in gedachte dat het beeld natuurlijk van het eerste uurtje in het water is en we nog de hele middag in het water hebben gezeten en geoefend. Het geluid kan soms wat raar zijn want het was een filmpje van 10 minuten en dat heb ik her en der wat ingekort.
Ik ben blij met het bewijs en dan komt het volgende berichtje volgende week wel weer!

Abrazo!